دهه‌ی هفتادِ سینمای ایران دهه‌ای فراموش‌نشدنی است. هم فیلم‌های تجاری و جریانِ اصلی در این دوران می‌درخشند و هم سینمای مستقل و هنری حرف‌های بسیاری برای گفتن دارد. از آن طرف مخاطبان بسیاری برای تماشای فیلم‌هایی چون قرمز (فریدون جیرانی، ۱۳۷۷) و شوکران (بهروز افخمی، ۱۳۷۷) به سینماها می‌آیند و از طرفِ دیگر، عباس کیارستمی بهترین فیلم‌های خود را در این دهه می‌سازد. هم‌زمان سینمای کمدیِ ایران با فیلمی چون لیلی با من است (کمال تبریزی، ۱۳۷۴) خودی نشان می‌دهد و سینمای دفاع مقدس با نظایرِ سفر به چزابه (زنده‌یاد رسول ملاقلی‌پور، ۱۳۷۴) عرضِ اندام می‌کند. سینمای اجتماعی نیز با فیلم‌های رخشان بنی‌اعتماد یا دختری با کفش‌های کتانی (رسول صدرعاملی، … ادامه خواندن معرفی بهترین فیلم‌های ایرانی دهه ۷۰؛ از «طعم گیلاس» تا «زیر درختان زیتون»